Την παραίτησή της από το Ελληνικό Δημόσιο μετά από 25 χρόνια υπηρεσίας ανακοίνωσε η κοινωνική λειτουργός Τόνια Κονταξή, περιγράφοντας σε ανάρτησή της τη συστηματική υποβάθμιση του ΚΕΦΙΑΠ Σάμου. Η απόφασή της έρχεται ως αποτέλεσμα πολυετούς φθοράς, ελλείψεων σε προσωπικό και υποδομές, αλλά και μιας διαρκούς διεκδίκησης για αξιοκρατία και ισότιμη προσφορά προς τους πολίτες.
Στο κείμενο της παραίτησής της, η κυρία Κονταξή αποτυπώνει την εικόνα μιας δομής που, από την ένταξή της στο Γενικό Νοσοκομείο Σάμου, αφέθηκε χωρίς νέες προσλήψεις, επαρκή χρηματοδότηση και σύγχρονο εξοπλισμό. Παράλληλα, αναδεικνύει τις διαχρονικές ευθύνες της διοίκησης και της πολιτείας, εξηγώντας τους λόγους που την οδήγησαν να συνεχίσει την επαγγελματική της πορεία στον ιδιωτικό τομέα.
Ακολουθεί ολόκληρη η ανάρτηση της Τόνιας Κονταξή:
«25 χρόνια στο Δημόσιο.
Η απόφαση να παραιτηθώ και η νέα αρχή
2001–2026. Είκοσι πέντε χρόνια στο Ελληνικό Δημόσιο.
Ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο της επαγγελματικής μου ζωής ολοκληρώνεται και ένα νέο ξεκινά.
Η απόφασή μου να παραιτηθώ δεν ήταν εύκολη ούτε πάρθηκε από τη μια μέρα στην άλλη. Ωρίμαζε μέσα μου εδώ και καιρό, μέσα από εμπειρίες και προβληματισμούς, αλλά κυρίως μέσα από τη συνειδητοποίηση ότι κάποια στιγμή ο άνθρωπος οφείλει να αναγνωρίζει τα όριά του και να αποφασίζει τι θέλει να συνεχίσει να υπηρετεί και με ποιο τίμημα.
Ένα μεγάλο μέρος αυτής της διαδρομής συνδέθηκε με το ΚΕΦΙΑΠ (πρώην ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ), τη δομή στην οποία εργαζόμουν και η οποία στη συνέχεια έπαψε να λειτουργεί ως αυτόνομο Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου και εντάχθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Σάμου.
Ιδιαίτερα τα τελευταία δεκατέσσερα χρόνια, μετά την ένταξή του στο Γενικό Νοσοκομείο Σάμου, προσπάθησα να συμβάλω ώστε η δομή να λειτουργήσει, να στηριχθεί και να εξελιχθεί.
Ήταν χρόνια σταδιακής και συνεχούς υποβάθμισης της δομής. Καμία απολύτως πρόσληψη προσωπικού. Αντίθετα, εργαζόμενοι μετακινήθηκαν ή μετατάχθηκαν από μια ήδη υποστελεχωμένη υπηρεσία, χωρίς ουσιαστική αντίδραση ή πρόβλεψη για την αντικατάστασή τους. Η χρηματοδότηση περιορίστηκε δραματικά και σε ορισμένες περιόδους ήταν μηδενική, ενώ ουσιαστικά μηδενική ήταν και η αγορά αναγκαίου εξοπλισμού.
Παράλληλα, χώροι της δομής παραχωρούνταν σταδιακά για τις ανάγκες των σχολείων ειδικής αγωγής, με αποκορύφωμα το αίτημα του Δήμου για μακροχρόνια παραχώρηση του κτιρίου. Ακόμη και αν διασφαλίζεται η παραμονή του ΚΕΦΙΑΠ στους χώρους που σήμερα χρησιμοποιεί, το ουσιαστικό ερώτημα παραμένει: ποιος είναι ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός για την πραγματική ανάπτυξή του;
Γιατί ανάπτυξη δεν σημαίνει απλώς διατήρηση της σημερινής λειτουργίας ή μερικές επιπλέον προσλήψεις. Σημαίνει επαρκή στελέχωση, εξοπλισμό και τους αναγκαίους χώρους, ώστε το ΚΕΦΙΑΠ να μπορέσει να λειτουργήσει στο εύρος των σκοπών για τους οποίους δημιουργήθηκε.
Οι ευθύνες γι’ αυτή την κατάσταση είναι διαχρονικές και βρίσκονται σε πολλά επίπεδα. Αφορούν πρωτίστως την πλειονότητα των διοικήσεων που πέρασαν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι όλες είχαν το ίδιο μερίδιο ευθύνης, καθώς κάθε περίοδος είχε τις δικές της ιδιαίτερες συνθήκες, αλλά και την κεντρική και τοπική εξουσία, τους θεσμικούς και συλλογικούς φορείς και, τελικά, εμάς τους ίδιους τους εργαζόμενους.
Η κοινωνική εργασία είναι συνδεδεμένη με τη διεκδίκηση, την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και την προσπάθεια για καλύτερες συνθήκες ζωής και παροχής υπηρεσιών. Αυτό προσπάθησα να κάνω όλα αυτά τα χρόνια: να αναδεικνύω δυσλειτουργίες, να διεκδικώ λύσεις και να επιμένω όταν θεωρούσα ότι κάτι μπορούσε και έπρεπε να γίνει καλύτερα.
Η επιμονή αυτή δεν ήταν πάντοτε ευπρόσδεκτη.
Δεν επιδίωκα τη σύγκρουση, αλλά ούτε θεωρούσα ότι η αποφυγή της μπορούσε να είναι λόγος για να μη λέγονται και να μη διεκδικούνται όσα έπρεπε.
Πίστευα ότι πάνω από την προσωπική μας ευκολία πρέπει να βρίσκεται το συμφέρον της υπηρεσίας και, κυρίως, των ανθρώπων που αυτή υπάρχει για να εξυπηρετεί.
Κάποια στιγμή, όμως, κατάλαβα ότι από τη θέση μου ως εργαζόμενη δεν μπορούσα πλέον να συμβάλω στις αλλαγές που θεωρούσα αναγκαίες.
Υπάρχουν αρχές που για μένα παραμένουν αδιαπραγμάτευτες: ο σεβασμός στην αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου αλλά και προς τον ίδιο μας τον εαυτό, η ισότιμη αντιμετώπιση των πολιτών, η δικαιοσύνη, η αξιοκρατία, η υπευθυνότητα και η λογοδοσία. Οι κανόνες πρέπει να ισχύουν για όλους και οι θέσεις ευθύνης δεν είναι προνόμιο. Είναι πρωτίστως ευθύνη.
Δυστυχώς, όμως, ύστερα από 25 χρόνια στο Ελληνικό Δημόσιο, η εμπειρία μου είναι ότι όλα αυτά παραμένουν ζητούμενα. Όταν αυτές οι αρχές απουσιάζουν συχνά από τον τρόπο διοίκησης και λειτουργίας του, χάνεται ακόμη και η κοινή λογική.
Ύστερα από τόσα χρόνια, θεώρησα ότι είχε έρθει η ώρα να κάνω μια διαφορετική επιλογή για μένα.
Δεν θεωρώ τη δική μου επιλογή καλύτερη ή χειρότερη από την επιλογή κανενός άλλου. Ο καθένας γνωρίζει τις ανάγκες, τις αντοχές και τις προτεραιότητές του και τους λόγους για τους οποίους επιλέγει να μείνει ή να φύγει.
Για μένα, όμως, η φθορά δεν ήταν πρόσκαιρη. Ήταν μια κατάσταση που είχε διαρκέσει χρόνια. Κάποια στιγμή θεώρησα ότι αυτό δεν μπορούσε να συνεχιστεί άλλο.
Επέλεξα να ξαναβρώ τη χαρά και τη δημιουργικότητα στη δουλειά μου και να συνεχίσω με έναν τρόπο που να με εκφράζει.
Δεν φεύγω από την κοινωνική εργασία ούτε από τους ανθρώπους. Συνεχίζω την επαγγελματική μου πορεία ιδιωτικά, με μεγαλύτερη ελευθερία, δημιουργικότητα και προσωπική ευθύνη, παραμένοντας πιστή στις αρχές και στις αξίες μου.
Ο δρόμος αλλάζει. Ο σκοπός όχι.
Από αυτά τα 25 χρόνια κρατώ πολλές όμορφες συνεργασίες και αναμνήσεις.
Θέλω, όμως, να κάνω μια ιδιαίτερη μνεία στην πρώτη ομάδα του ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ, Dimitra Lambrou, Maria Rhga και Διαμάντω Αναστασίου. Σας σκέφτηκα πολλές φορές με συγκίνηση το τελευταίο διάστημα, καθώς πλησίαζα στην τελική μου απόφαση. Σας ευχαριστώ ιδιαίτερα για τη συνεργασία και για όσα μοιραστήκαμε.
Giannis Landrou, από το τελευταίο διάστημα κρατώ το χιούμορ που πολλές φορές μας βοηθούσε να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες και την προσπάθειά μας να βρίσκουμε λύσεις στην καθημερινότητα, ακόμη και μέσα από προσωπικές μας δαπάνες.
Σε αυτή τη διαδρομή έκανα, όπως όλοι, σωστά και λάθη. Δεν διεκδικώ το αλάθητο· μόνο την ειλικρίνεια της προσπάθειάς μου και την ευθύνη των επιλογών μου.
Κλείνω αυτόν τον κύκλο παίρνοντας μαζί μου όσα έμαθα, τους ανθρώπους που γνώρισα και, κυρίως, τις ίδιες αρχές με τις οποίες ξεκίνησα πριν από 25 χρόνια.
Γιατί μερικές φορές το να φεύγεις δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπεις. Σημαίνει ότι αναγνωρίζεις πως έκανες ό,τι μπορούσες και επιλέγεις να προχωρήσεις παραμένοντας συνεπής σε όσα πιστεύεις».
