Χωρίς σχολικό νοσηλευτή για δεύτερη χρονιά
Κάθε πρωί, από τις 8 έως τη 1 το μεσημέρι, μια μητέρα στη Σάμο περιμένει έξω από το νηπιαγωγείο όπου φοιτά ο πεντάχρονος γιος της, έχοντας συνεχώς το κινητό στο χέρι για να παρακολουθεί τα επίπεδα σακχάρου του. Το παιδί πάσχει από σακχαρώδη διαβήτη και, παρότι, όπως λέει η μητέρα του, έχει εγκριθεί η υποστήριξή του από σχολικό νοσηλευτή, μέχρι σήμερα δεν έχει τοποθετηθεί το απαραίτητο προσωπικό.
Η μητέρα αναγκάζεται να βρίσκεται καθημερινά έξω από τη σχολική μονάδα, ώστε να μπορεί να παρέμβει εάν παρουσιαστεί υπογλυκαιμία ή χρειαστεί οποιαδήποτε άλλη φροντίδα σχετική με τον διαβήτη. Η κατάσταση αυτή συνεχίζεται για δεύτερη σχολική χρονιά, με σημαντικές συνέπειες στην οικογενειακή και επαγγελματική της ζωή.
Μιλώντας στο Samos24.gr, περιγράφει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η οικογένειά της, την οικονομική επιβάρυνση για τη θεραπεία του παιδιού και τις προσπάθειες που έχουν γίνει για την τοποθέτηση σχολικού νοσηλευτή.
Ο διαβήτης διαγνώστηκε τον Νοέμβριο του 2025. Η μητέρα άρχισε να παρατηρεί ότι το παιδί παρουσίαζε νυχτερινή ενούρηση, ενώ στη συνέχεια εμφανίστηκαν έντονη δίψα και αυξημένη όρεξη.
«Έλεγα στον παιδίατρο ότι ο γιος μου πίνει πολύ νερό, ουρεί τη νύχτα, τρώει πολύ και συνεχώς μου λέει “μαμά, πεινάω”», αναφέρει.
Παρότι οι πρώτες εξετάσεις δεν είχαν δείξει κάποιο πρόβλημα, τα συμπτώματα συνεχίστηκαν. Ο παιδίατρος συνέστησε νέα εξέταση σακχάρου νηστείας.
Η εξέταση, λέει η μητέρα, έδειξε τιμή σακχάρου 237 mg/dL, ενώ κατά την εισαγωγή του παιδιού στο νοσοκομείο η τιμή είχε φτάσει περίπου τα 400 mg/dL.
Μετά τη νοσηλεία στη Σάμο, η οικογένεια μετέβη στην Αθήνα, όπου ενημερώθηκε αναλυτικά για τη διαχείριση της νόσου και τις διαθέσιμες θεραπευτικές επιλογές.
Η μητέρα αποφάσισε να προχωρήσει στη χρήση αντλίας ινσουλίνης, καθώς, όπως εξηγεί, οι καθημερινές ενέσεις με πένα προκαλούσαν μεγάλη ταλαιπωρία στο παιδί.
«Έβλεπα ότι ταλαιπωρούνταν πάρα πολύ με τις πένες που κάναμε. Είπα ότι δεν φεύγω από εδώ αν δεν του βάλουμε την αντλία», περιγράφει.
Η αντιμετώπιση του διαβήτη συνοδεύτηκε από σημαντική οικονομική επιβάρυνση για την οικογένεια.
Όπως εξηγεί η μητέρα, τόσο η αντλία ινσουλίνης όσο και τα απαραίτητα αναλώσιμα πληρώθηκαν αρχικά από τους ίδιους, καθώς το ασφαλιστικό τους σύστημα προβλέπει διαδικασία αποζημίωσης των δαπανών.
Ενδεικτικά, η επίσημη τιμή αποζημίωσης για το σύστημα αντλίας ινσουλίνης Medtronic MiniMed 780G έχει καθοριστεί στα 4.200 ευρώ, με βάση το ΦΕΚ Β΄ 4204/8.8.2022. Το ακριβές μοντέλο και η τιμή αγοράς της αντλίας που χρησιμοποιεί το συγκεκριμένο παιδί δεν έχουν επιβεβαιωθεί.
Η μητέρα υπολογίζει το κόστος των αναλωσίμων σε περίπου 500 ευρώ τον μήνα. Όπως αναφέρει, η οικογένεια έχει ήδη προκαταβάλει χρήματα για δώδεκα μήνες, δηλαδή περίπου 6.000 ευρώ μόνο για τα αναλώσιμα, ενώ μέχρι σήμερα έχει αποζημιωθεί για τέσσερις μήνες.
Η ίδια αναφέρει ότι εξακολουθεί να εκκρεμεί η αποζημίωση για την αντλία.
«Το έχουμε πληρώσει από την τσέπη μας. Όλα τα έχουμε πληρώσει από την τσέπη μας», τονίζει.
Ο σύζυγός της, όπως αναφέρει, υπηρετεί επί 23 χρόνια στη Σάμο. Η οικογένεια μεγαλώνει δύο παιδιά και στηρίζεται οικονομικά σε έναν μισθό.
«Με έναν μισθό, με δύο παιδιά, δεν βγαίνει, όπως και να το κάνεις. Δεν βγαίνει», λέει χαρακτηριστικά.
Στις δαπάνες για τη διαχείριση του διαβήτη προστέθηκε την προηγούμενη σχολική χρονιά και το κόστος της ιδιωτικής βοήθειας που χρειάστηκε να εξασφαλίσει η οικογένεια, προκειμένου το παιδί να συνεχίσει να πηγαίνει στο σχολείο.
Όταν διαγνώστηκε ο διαβήτης, τον Νοέμβριο του 2025, η οικογένεια ξεκίνησε τη διαδικασία για την υποστήριξη του παιδιού από σχολικό νοσηλευτή.
Η μητέρα λέει ότι υποβλήθηκαν τα προβλεπόμενα δικαιολογητικά και το αίτημα εγκρίθηκε, χωρίς ωστόσο να καλυφθεί η ανάγκη κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς.
Η ίδια αναγνωρίζει ότι η διάγνωση έγινε ενώ η χρονιά είχε ήδη ξεκινήσει και ότι ενδεχομένως υπήρχαν δυσκολίες στην εξεύρεση προσωπικού.
Αρχικά παρέμενε η ίδια έξω από το σχολείο, ακόμη και σε δύσκολες καιρικές συνθήκες.
«Με βροχές, με μια ομπρέλα απ’ έξω, μέχρι να βρεθεί η κοπέλα», θυμάται.
Τελικά, αποφάσισε να αναζητήσει ιδιωτική βοήθεια.
«Έβαλα αγγελία, βρέθηκε η κοπέλα. Την πλήρωνα από την τσέπη μου. Ερχόταν εδώ και έτσι βγάλαμε τη χρονιά πέρυσι», αναφέρει.
Με αυτόν τον τρόπο το παιδί συνέχισε τη φοίτησή του, αλλά με επιπλέον οικονομική επιβάρυνση για την οικογένεια.
Για το σχολικό έτος 2026-2027, η οικογένεια υπέβαλε εκ νέου τα απαιτούμενα δικαιολογητικά τον Ιούνιο.
Η αίτηση συνοδευόταν από γνωμάτευση δημόσιου νοσοκομείου, η οποία, όπως λέει η μητέρα, τεκμηριώνει την ανάγκη παρουσίας σχολικού νοσηλευτή.
Η ίδια διαβεβαιώνει ότι το αίτημα εγκρίθηκε κανονικά.
«Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μας ζητάνε τα χαρτιά από τον Ιούνιο. Θεωρητικά, για μένα, τον Σεπτέμβριο θα έπρεπε να είναι έτοιμη η θέση, από τη στιγμή που ξέρουν πια», επισημαίνει.
Ωστόσο, ούτε με την έναρξη της φετινής σχολικής χρονιάς τοποθετήθηκε νοσηλευτής.
Κατά την πρώτη φάση προσλήψεων δεν καλύφθηκε η ανάγκη, ενώ, όπως έχει ενημερωθεί η μητέρα, ούτε στη δεύτερη φάση υπήρξε διαθέσιμο προσωπικό για το συγκεκριμένο νηπιαγωγείο.
Το πρόβλημα, όπως υποστηρίζει, αποκτά πλέον νέα διάσταση, καθώς το σχολείο δεν εμφανίζεται στην τελευταία ειδική πρόσκληση για την κάλυψη κενών θέσεων σχολικών νοσηλευτών.
Στις 9 Οκτωβρίου 2026 το Υπουργείο Παιδείας εξέδωσε ειδική πρόσκληση για την κάλυψη λειτουργικών κενών θέσεων Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού, μεταξύ των οποίων και σχολικών νοσηλευτών.
Η πρόσκληση αφορά θέσεις που δεν καλύφθηκαν κατά τη δεύτερη φάση προσλήψεων, ενώ η προθεσμία υποβολής αιτήσεων από ενδιαφερόμενους αναπληρωτές λήγει στις 14 Οκτωβρίου.
Η μητέρα επισημαίνει ότι, παρά το εγκεκριμένο αίτημα και τη δήλωση της ανάγκης από τη σχολική μονάδα, το συγκεκριμένο νηπιαγωγείο δεν περιλαμβάνεται στον κατάλογο των διαθέσιμων θέσεων.
«Ζητάω να μου εξηγήσουν για ποιο λόγο δεν είμαστε μέσα. Είναι άλλο να υπάρχει το σχολείο και να μη βρεθεί νοσηλευτής. Το καταλαβαίνω απόλυτα αυτό. Αλλά από τη στιγμή που δεν υπάρχει το δικό μας σχολείο, πώς θα έρθει ένας σχολικός νοσηλευτής;», διερωτάται.
Όπως εξηγεί, το νηπιαγωγείο είχε δηλώσει εκ νέου το κενό τον Σεπτέμβριο, ανταποκρινόμενο στη σχετική διαδικασία καταγραφής των αναγκών.
Η ίδια αναφέρει ότι έχει απευθυνθεί εγγράφως στις αρμόδιες εκπαιδευτικές υπηρεσίες, ζητώντας να ενημερωθεί για ποιον λόγο το συγκεκριμένο σχολείο δεν εμφανίζεται στην ειδική πρόσκληση.
Παράλληλα, όπως περιγράφει, επισκέφθηκε τη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Σάμου μαζί με τις δύο νηπιαγωγούς και εκπρόσωπο εκπαιδευτικού συλλόγου, προκειμένου να ζητήσουν διευκρινίσεις.
Η μητέρα σημειώνει ότι κατανοεί πως μπορεί να υπάρχουν και άλλα σχολεία με σοβαρές ανάγκες, ακόμη και σε περιοχές περισσότερο απομακρυσμένες από το νοσοκομείο. Ωστόσο, ζητά να γνωρίζει με ποια κριτήρια επιλέγονται οι θέσεις που περιλαμβάνονται στις προσκλήσεις.
Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει στη διάθεση του Samos24.gr επίσημη απάντηση που να εξηγεί τη μη συμπερίληψη της συγκεκριμένης σχολικής μονάδας, όπως αυτή περιγράφεται από τη μητέρα.
Η καθημερινότητα της οικογένειας παραμένει ιδιαίτερα δύσκολη.
Κάθε πρωί η μητέρα συνοδεύει το παιδί στο νηπιαγωγείο και στη συνέχεια περιμένει έξω από τη σχολική μονάδα μέχρι την ολοκλήρωση των μαθημάτων.
Μέσω του κινητού της τηλεφώνου παρακολουθεί τις τιμές σακχάρου και βρίσκεται σε επικοινωνία με το σχολείο, ώστε να μπορεί να παρέμβει όποτε χρειάζεται.
«Από τις 8 μέχρι τη 1 που θα τον πάρω, με ένα κινητό στο χέρι, να ελέγχω τον Γιώργο», περιγράφει.
Όταν πρέπει να γίνει κάποια παρέμβαση ή όταν έρχεται η ώρα του φαγητού, μπαίνει στη σχολική μονάδα για τις απαραίτητες ενέργειες που σχετίζονται με τη διαχείριση του διαβήτη.
Η μεγαλύτερη ανησυχία της αφορά τα επεισόδια υπογλυκαιμίας.
Όπως εξηγεί, η αντλία συμβάλλει στη ρύθμιση των αυξημένων τιμών σακχάρου, όμως η πιθανότητα υπογλυκαιμίας απαιτεί συνεχή προσοχή και έγκαιρη αντιμετώπιση.
«Έχει τύχει να κάνει υπογλυκαιμία και να πρέπει να μπω εγώ μέσα. Να τον μετρήσω, να του δώσω χυμό, να του δώσω μπισκότα, ανάλογα με το τι χρειάζεται», αναφέρει.
Η ίδια σπεύδει να διευκρινίσει ότι δεν θεωρεί υπεύθυνες τις νηπιαγωγούς για την κατάσταση.
Αναγνωρίζει ότι οι εκπαιδευτικοί έχουν την ευθύνη ολόκληρης της τάξης και δεν είναι δυνατόν να αναλάβουν παράλληλα τη συνεχή νοσηλευτική παρακολούθηση ενός παιδιού.
Μάλιστα, όπως σημειώνει, η διαχείριση της κατάστασης επηρεάζει και την καθημερινή λειτουργία της τάξης, καθώς οι εκπαιδευτικοί χρειάζεται να παρακολουθούν τις σχετικές ειδοποιήσεις και να επικοινωνούν μαζί της όταν κρίνεται απαραίτητο.
Η καθημερινή αναμονή έξω από το σχολείο έχει επηρεάσει σημαντικά την οικογενειακή ζωή.
Η μητέρα δεν μπορεί να αναζητήσει εργασία, καθώς πρέπει να βρίσκεται συνεχώς σε κοντινή απόσταση από το παιδί.
«Ούτε για δουλειά μπορώ να πάω. Έτσι, είμαι απ’ έξω», λέει.
Η οικογένεια έχει και δεύτερο παιδί, γεγονός που δημιουργεί πρόσθετες δυσκολίες όταν προκύπτουν ασθένειες ή άλλες ανάγκες.
Όπως εξηγεί, εάν ο σύζυγός της δεν μπορούσε να πάρει άδεια για να φροντίσει το άλλο παιδί όταν αρρώστησε, θα αναγκαζόταν να κρατήσει και τα δύο παιδιά στο σπίτι.
Παράλληλα, την απασχολεί ο χειμώνας που πλησιάζει, καθώς δεν υπάρχει κατάλληλος χώρος για να περιμένει προστατευμένη από τις καιρικές συνθήκες.
Η ίδια δεν θεωρεί σωστό να βρίσκεται μέσα στην τάξη, καθώς η συνεχής παρουσία της θα μπορούσε να επηρεάζει τη λειτουργία του νηπιαγωγείου.
«Περιμένω πέντε ώρες να δω τι θα κάνει το παιδί μου. Φεύγω από εδώ και στο σπίτι πάω κομμάτια, χωρίς να έχω κάνει κάτι. Εδώ απλά περιμένω», περιγράφει.
Η υποστήριξη μαθητών με σοβαρές ανάγκες υγείας από σχολικό νοσηλευτή προβλέπεται από το θεσμικό πλαίσιο της εκπαίδευσης, υπό τις προϋποθέσεις που ορίζει η σχετική διαδικασία.
Η υπουργική απόφαση 88348/Δ3/2018 καθορίζει τα καθήκοντα και τις αρμοδιότητες των σχολικών νοσηλευτών, οι οποίοι υποστηρίζουν μαθητές κατά τη διάρκεια της σχολικής τους παρουσίας και συνεργάζονται με τις οικογένειες και τους θεράποντες ιατρούς.
Στην περίπτωση του πεντάχρονου στη Σάμο, η μητέρα υποστηρίζει ότι έχουν ολοκληρωθεί οι απαιτούμενες διαδικασίες και έχει εγκριθεί η ανάγκη νοσηλευτικής υποστήριξης.
Εκείνο που παραμένει σε εκκρεμότητα είναι η πραγματική κάλυψη της θέσης.
Το ερώτημα προς την εκπαιδευτική διοίκηση είναι εάν το κενό έχει καταγραφεί και διαβιβαστεί αρμοδίως, γιατί, όπως λέει η μητέρα, δεν περιλαμβάνεται στην τελευταία ειδική πρόσκληση και ποιες ενέργειες προβλέπονται για την τοποθέτηση σχολικού νοσηλευτή.
Παράλληλα, τίθεται το ζήτημα της ασφαλούς φοίτησης του παιδιού μέχρι να εξασφαλιστεί η προβλεπόμενη υποστήριξη.
Η μητέρα ξεκαθαρίζει ότι δεν θεωρεί πως το πρόβλημα αφορά μόνο το δικό της παιδί, καθώς και άλλοι μαθητές αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας που μπορεί να απαιτούν νοσηλευτική φροντίδα.
«Υπάρχουν και άλλα παιδιά με επιληψίες, υπάρχουν και άλλα παιδιά με άλλα προβλήματα. Θεωρώ ότι για όλα τα σχολεία θα έπρεπε να υπάρχει σχολικός νοσηλευτής», αναφέρει.
Προς το παρόν αναμένει την έγγραφη απάντηση των αρμόδιων υπηρεσιών.
Μέχρι να υπάρξει ουσιαστική λύση, θα εξακολουθήσει να βρίσκεται κάθε πρωί έξω από το νηπιαγωγείο, παρακολουθώντας το κινητό της και περιμένοντας να ολοκληρωθεί η σχολική ημέρα του γιου της.
Για την ίδια, το ζητούμενο είναι απλό: να μπορεί το παιδί της να πηγαίνει σχολείο με την απαραίτητη νοσηλευτική υποστήριξη και η οικογένεια να επιστρέψει, όσο είναι δυνατόν, σε μια φυσιολογική καθημερινότητα.
